Artificieel visueel

La JollaUS

De experimenten volgend op het hoogtepunt van het Case Study Houses-tijdperk rijden zich soms vast in imitaties van filmdecors en futuristische (would be) upper class ambities. Maar waar Lautners Chemosphere House uit 1960, op het onbebouwbaar beschouwde perceel, nog het product is van rechttoe-rechtaan ingeniositeit en de bevrijdende mix toont van paalwoning en Science Fiction-fantasie, zijn Killingsworth, Brady & Smiths CSH’s #23 en #25 in La Jolla en in Long Beach status-evocerende settings, incluis scenische waterpartijen en inkomdeuren van vijf meter hoog. De reële symbiose tussen binnen en buiten van het Eames House in Santa Monica wordt, in Kelloggs woning in La Jolla uit 1960, een artificieel visueel effect in een glas-en-beton SF-set.

Dirk De Meyer, “Zieltogend Arcadië”, uit: The Urban Condition: Space, Community and Self in the Contemporary Metropolis, 010 Publishers, Rotterdam, 1999. Uitgeroepen tot ‘The book of the year’ door The Architect’s Journal in 2000.

Jonas Salk, uitvinder van het poliovaccin, gaf Louis Kahn in 1959 de opdracht een instituut te ontwerpen “waar men Picasso zou kunnen ontvangen”. Kahn, zelf kunstenaar voordat hij architect was, creëerde één van de architecturale meesterwerken uit de tweede helft van de twintigste eeuw: het centrale waterkanaal in het zonreflecterenede witte binnenplein uitkijkend over een diepblauwe zee is een beeld dat in het geheugen van elke architect staat gegrift.