Mexico

Deze plaatsen openen een venster op zowel de kunstenaar als het werk, en herinneren ons eraan dat wat we in eerste instantie misschien als de tijdloze en universele waarheid van het kunstwerk beschouwen, niet kan worden losgemaakt van de complexe bijzonderheden van de ruimtelijke en materiële oorsprong ervan. Ook kunstwerken die hun oorsprong vinden in of reflecteren op architectuur en ruimtelijke thema’s maken deel uit van de exploratie. De Mexicaanse eigenheid die naar voorkomt in de bezoeken bestaat uit meerdere leidraden die onze selectie aan elkaar weeft:

El muro (de muur)

De muur als architecturaal element speelt een rol bij zowel de muralisten vanuit een revolutionair gedachtegoed om kunst zo publiek mogelijk te maken, als bij de kunstenaarsateliers om net een beweging ‘naar binnen’ te maken zoals bij Casa Iturbide van Mauricio Rocha en Casa Pedro Reyes. Bij Casa Wabi stelt de bijzondere verhouding tot de muur het conflict tussen de Japanse en Mexicaanse cultuur op scherp. Bij andere architecturale werken fungeert het dan weer als podium om lichamen, lichten, uitzichten en geluiden waarneembaar te maken.

Cielo y tierra (hemel en aarde)

Het kosmologische wereldbeeld en de verering van het hemelgewelf en -lichamen vinden we terug bij de pre-azteekse en precolumbiaanse architectuur zoals in Teotihuacán, maar ook de verhouding tot de hemel in hedendaagse architectuur valt op. Het veelvuldige gebruik van open kamers zonder dak, voortbouwend op de lange Mexicaanse traditie van binnenplaatsen, vormen een plek om naar de hemel te kijken, het landschap te horen, en het verstrijken van de tijd te voelen. De aarde en de bodem vragen in vele gevallen een specifieke omgang omwille van de tektoniek en de ruwe vulkanische gesteentes, of de vulkaanstenen worden gebruikt als bouwelementen in de architectuur. Ook aandacht voor het gebruik van lokale grond bij het maken van baksteenarchitectuur of kunstwerken komt in vele projecten terug, het geeft in vele gevallen een rijke korrel aan het geheel.

Luz y color (licht en kleur)

De kleuren van de Azteekse muurschilderingen vormen in talloze poëtische projecten de abstracte protagonist. En dat alles onder de blauwe hemel, el cielo azul. Het diepe blauw van Frida Kahlo. Het snijdende rood van Diego Riveira of Juan O’Gorman. Het verblindende goud van Matthias Goeritz. Het verglijdende glooiende felle wit van Felix Candela. Het in zon gedrenkte oker van Ricardo Legoretta en het mysterieuze dieproze van Luis Barragan.

Meer informatie over het definitieve programma en reisdata volgen later.